اظهار كند ، وهمزهء « اللّه أكبر » را به درج نيندازد ومدّ ندهد و « راء » أكبر را تشديد ندهد وبه شكل اكبارّ نگويد و « همزه » را به « عين » ، و « حاء » را به « هاء » و « همزه » ، و « قاف » را به « غين » ، و « صاد » را به « سين » و « ثاء » ، و « ذال » را به « زاء » و « ظاء » و « ضاد » وبالعكس بدل ننمايد ، ونهايت مبالغه در تصحيح « ضاد » نمايد زيرا كه به آسانى گفتن آن مخصوص فصحاى عرب است ، چنانكه تجربه بر آن شاهد وحديث شريف : « أنا أفصح من نطق بالضاد » « 1 » آن را معاضد ؛ وتصريحات فقهاء خاصّه وعامّه « 2 » نيز مؤيّد است . وواجب است كه : در وقت قرائت وتسبيح وذكر ركوع وسجود وتشهد وسلام وبعد از سر برداشتن از ركوع وسجود ؛ آرام گيرد ، وحركات كلمات را نيز درست بگويد زيرا كه به سبب اختلاف حروف وحركات معنى مختلف مىشود وگاه هست كه به كفر مىكشد . مثلا : هرگاه كسى بگويد : فلان زلّ في مكّه - به « زاي » - يعنى : لغزيد در مكّه « 3 » ، وبه « ذال » يعنى خوار شد « 4 » ، وبه « ظاء » يعنى توقف نمود « 5 » ، وبه « ضاد » يعنى گمراه گشت « 6 » . وحمد به « حاء » به معنى ستايش ومدح است « 7 » وبه « هاء » به معنى مرگ

--> ( 1 ) كشف الخفاء : 1 / 200 ، بحار الأنوار : 2 / 163 حديث 24 . توضيح : اين حديث در سر زبانها معروف است اما در كتب شيعه با سند ديده نشده است ودر كتب أهل سنت هم به عنوان حديث دروغين وبىاعتبار نقل كرده‌اند مراجعه شود به « كشف الخفاء » وكتب ديگر . ( 2 ) در مظانّش نيافتيم . ( 3 ) لسان العرب : 11 / 306 . ( 4 ) لسان العرب : 11 / 256 و 257 ، فرهنگ معين : 2 / 1610 . ( 5 ) أقرب الموارد : 2 / 731 . ( 6 ) لسان العرب : 11 / 390 ، فرهنگ معين : 2 / 2189 . ( 7 ) لسان العرب : 3 / 155 ، فرهنگ معين : 1 / 1373 .